Lubię śpiewać- lubię to, kocham to, to jest moja pasja. Uwielbiam też angielski, zatem anglojęzyczne piosenki są dla mnie jak najlepiej wskazane. Lubię Adele, która od niedawna jest na polskim rynku poważaną artystką, a już zabłysnęła swoim idealnym, lekko chrypliwym głosem. Śpiewam kiedy wyłącznie mogę- w szkole, ponieważ chodzę na szkolny chór; w domu, pod prysznicem; w każdej wolnej chwili, tak w jaki sposób mówiłam poprzednio tylko i tylko dlatego, że lubię to, ponieważ nie wiąże z tym swoje przyszłości. Owszem byłoby to przyjemne, ale ja bardzo się stresuję przed występami publicznymi, nie tylko wokalnymi, ale każdymi- zwyczajnie ludzie obserwujący prawie każdy mój ruch są dla mnie w jaki sposób drapieżcy czyhający wyłącznie na to, ażeby jakoś mnie skomentować, ażeby mi dopiec, żebym poczuła się źle.

Dlatego tez śpiewam i piszę własne piosenki w domu, a śpiewam w chórze ( nie śpiewam partii solowych)tylko i tylko dlatego publicznie, ponieważ nie słychać osobiście mojego głosu- nie stresuje się wówczas tak bardzo, słychać mnie, niemniej jednak nie jestem kluczową atrakcją rozwścieczonego tłumu- jestem częścią całości. Lubię artystyczne zajęcia dlatego także chodzę na kółko teatralne w szkole i pisze własne wiersze. Wiem to dziwne w dziej szych czasach, zajmować się poezją, kiedy wiele osób jej szczerze unika i nie rozumie, ale dla mnie jest to uwolnienie duszy i stresu dnia zwyczajnego i tak jak uprzednio, robię to, ponieważ uwielbiam to. I nie istotne w jaki sposób jest mi źle, w jaki sposób sytuacja mnie przygniata i jak czuję się pusta i odosobniona, bez wyrazu i bez siły, muzyka, śpiew i poezja w każdej chwili mi pomagają. Lubię piosenki z wyrazistą puentą, z mocnym rzeczywistym treścią. Uwielbiam śpiewać o jakimś przesłaniu, czuć siłę, gdy przekazuje jakiś sens. Kiedy wiem o czym mówię i znam wartość własnych przekonań. To w tej chwili to daje mi siłę ażeby stawiać czoła coraz to nowym wyzwaniom, ażeby nie poddawać się na półmetku, żeby brnąć dalej.

Kocham wszystkie sporty! Uwielbiam to uczucie, gdy wygrywam z jakimś rywalem, uwielbiam ból mięśni po udanym treningu, intensywne zakwasy, a po nich relaksujący masaż. Uwielbiam atmosferę na boisku, ma stadionie i na trybunach- to gdy kibicie Cię dopingują, wierzą w Ciebie, pragną wygranej dokładnie tak samo w jaki sposób ty, dają Wszyscy siłę, byś się nie poddawał. Uwielbiam to, kiedy wiem, że proste krzyki i słowa mogą dać mi niewyobrażalną siłę. Gdy jestem zmęczona i słaba wstaję, otrzepuję się z kurzu, nie zważam na swoje rany, zranienia- biegnę dalej, jakby od wygrania meczu zależało moje życie. Ten dreszczyk wrażeń, gdy przegrywamy jednym punktem na trzydzieści sekund przed końcem- kiedy mamy szanse, ale nie wiadomo czy nam się uda i jedynie nasza determinacja może pomóc nam wygrać. Lubię także przegrywać. Przegrana uczy mnie pokory do życia, wiem, że nie jestem cudotwórcą i nie w każdej chwili się udaję, wówczas najbardziej pragnę się doskonalić, wówczas mam najwięcej siły do intensywnego treningu. To wtedy teraz pojawia się we mnie ta siła- zapominam o wszystkim- kolejny mecz jest dla mnie nową kartą, nowym wyzwaniem, do którego musze się godnie przygotować! Zapewne zastanawiacie się co mnie tak nakręca, co powoduje, że uwielbiam to, co robię i jaki jest mój ulubiony sport. Otóż jest nim piłka ręczna. Zastanawiacie się pewnie, dlaczego zwykła dziewczyna ubóstwia tak brutalny sport. Odpowiedź jest w pytaniu- ponieważ ten sport jest brutalny. Można się wyżyć. Można wiedzieć, że rodzina- twoja drużyna są z tobą. To w chwili obecnej w tym sporcie najważniejsza jest współpraca. O ile jeden obrońca nie pomoże drugiemu, nie posunie się w jego stronę to zawodnik przedrze się przez obronę i cała drużyna dostanie po dupie, bo całkiem możliwe, że wpadnie bramka. Więc zawodnicy muszą sobie pomagać, niemniej jednak także wykazywać indywidualność. TO w tej chwili umiejętność doskonałego balansu.

Dodatkowe informacje: http://wasze-opinie.co.pl.